.

 

 

สวัสดีจ๊ะนุ่น

ขณะที่น้าจูนนั่งเขียนจดหมายฉบับนี้ ฝนส่งกลิ่นหอมๆฟุ้งไปทั่ว
กรุงเทพทั้งน่ารักและน่าชังในม่านมัวของละอองน้ำ
เมืองคอนกรีตคลายความแหลมคมของเหลี่ยมมุมเมื่อทอดสายตาออกไปไกลๆ
เมื่อฝนตกในตอนเช้าที่ทุกๆคนออกไปทำงาน
น้าจูนชอบไปเกาะระเบียงแล้วชะโงกมองลงไปบนพื้นถนน
แล้วชื่นชมกับดอกร่มสีสวยบานพราวกวัดไกว ตรงนั้นดอกสีแดง ตรงนี้ดอกสีส้ม
แสงและเงาของโลกยามนั้นดูบางเบาและเป็นสีกระจ่างใส

เมื่อเริ่มย่างเข้าสู่เขตฤดูฝน น้าจูนมักจะรอคอยจดหมายและโปสการ์ดด้วยความเป็นห่วง
ครั้งหนึ่งเคยได้รับโปสการ์ดที่ตัวหนังสือเลือนไปจนแทบอ่านข้อความไม่ได้
เพราะโปสการ์ดใบนั้นท่าทางจะผ่านฝนผ่านแดดมาพอสมควร
....จึงทั้งพองตัวบิดจนผิดรูปแต่ก็ให้สัมผัสแห้งสนิท
จับความได้เลาๆจากหมึกประทับจางๆว่าโปสการ์ดฉบับนั้นเดินทางมาจากนครศรีธรรมราช
เสี่ยงดวงกดโทรศัพท์ไปถึงมิตรรักนักจดหมายคนหนึ่ง
อ้ำๆอึ้งๆชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศอยู่พักใหญ่ก่อนวกกลับมาถามว่า

“เอ่อ ช่วงนี้ พี่ส่งโปสการ์ถึงหนูบ้างไหมคะ”

“ออ พี่ไปทุ่งบัวตองบานมาไง แต่ไม่ทันได้ส่งมาจากแม่ฮ่องสอน
กลับมาก็หลายเดือน เพิ่งค้นเจอเมื่อสัปดาห์ก่อนเลยส่งไปถึงหนู”

“พี่จินคะ เอ่อ คือตัวหนังสือมันเลือนไปหมดเลย ไม่รู้ว่าเขียนอะไรบ้างอ่ะค่ะ”

“เอิ๊กๆ เอ่อ พี่ก็ลืมไปแล้วล่ะว่าเขียนอะไรไปบ้าง  ก็แหม นานเชียวกว่าจะได้ส่ง”

น้าจูนมีถุงใส่โปสการ์ดลับๆอยู่ใบหนึ่ง
ข้างในบรรจุโปสการ์ดและจดหมายที่เขียนแล้วต่างล้วนไม่ได้ส่ง

โปสการ์ดบางใบเขียนไว้ครั้งยังเป็นสมัยเป็นนักเรียนมัธยมปลาย
มีจุดหมายปลายทางซึ่งเขียนที่อยู่ไว้เพื่อส่งไปไกลถึงประเทศอิตาลี
โปสการ์ดใบนั้นเขียนเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ของเพื่อนหลายๆคนในห้องเดียวกัน
เรื่องวันไหว้ครู เรื่องหนีโรงเรียน ตัวหนังสืออัดแน่นเสียจนอ่านแทบไม่ออก 
จนกระทั่งเพื่อนที่ไปร่วมโครงการนักเรียนแลกเปลี่ยนกลับมา
เข้าเรียนมหาวิทยาลัย รับปริญญา เรียนต่อปริญญาโท แต่งงานและมีลูกสาวตัวเล็กๆ
“เดียร์” และ “เรา” ในจดหมายตรงนั้นยังคงส่งเสียกระจุ๋งกระจิ๋งพูดคุยกัน
ราวกับว่าโปสการ์ดที่ไม่ได้ส่งใบนั้นช่วยถนอมความเยาว์ของเราเอาไว้ในตัวอักษร

โปสการ์ดบางใบบรรจงเขียนถึงคนที่เคยรัก....เคยรักเมื่อนานมาแล้ว
น้าจูนต้องแอบหัวเราะตัวเองที่ดัดจริตคัดลายมือซึ่งช่างไม่เหมือนลายือของตัวเราเอง
ในความรัก บางครั้งมันก็สับสนอลหม่านจนฝุ่นควันฟุ้งตลบไปหมด
เราจะมองเห็นคนที่เรารักได้ไม่ชัดเจน จึงมักจะอาศัยจินตนาการผสมลงไปในตัวตนของคนที่รัก
ในขณะเดียวกัน บางครั้งเราเองก็มองไม่เห็นกระทั่งตัวของเราเมื่อมีรัก
เราจึงอยากเป็นอย่างโน้นอยากเป็นอย่างนี้
เป็นอย่างที่เราคิดว่าถ้าเป็นแบบนั้นแล้วจะเป็นที่รักของคนรัก
น้าจูนหยิบโปสการ์ดที่ไม่ได้ส่งพวกนั้นมาอ่านด้วยความรู้สึกหลายประการ
ทั้งโล่งใจที่ไม่ได้ส่งโปสการ์ดที่อ่านแล้ว “ปลอมๆ” เหมือนไม่ใช่ตัวเองไปถึงคนที่รัก
ทั้งหวั่นไหวในใจและถามตัวเองว่าแล้วตอนนี้เล่า....เราได้เป็นตัวเราจริงๆหรือเปล่า

ถุงโปสการ์ดที่ไม่ได้ส่งของน้าจูนเต่งจนแทบปริด้วยอดีตที่สะสมเอาไว้
มีเรื่องราวมากมายในพื้นที่เล็กๆตรงด้านหลังโปสการ์ดพยายามแย่งกันส่งเสียงเซ็งแซ่เล่าเรื่องของตัว
ข้อความบางข้อความที่ได้ย้อนกลับมาอ่านทำให้น้าจูนเสียดายเหลือเกิน
....ที่โปสการ์ดไม่ได้มีโอกาสเดินทางไปถึงที่หมายตามจ่าหน้าในวันที่จำเป็น
สงสารโปสการ์ดที่อุตส่าห์แต่งเนื้อแต่งตัวดิบดีต้องมากลายเป็นแม่สายบัวที่แต่งตัวเก้อ
บางใบถึงกับจ่ายค่าโดยสารสำหรับการเดินทางไว้ล่วงหน้าแต่ก็ไม่มีโอกาสออกไปท่องโลก

จดหมายฉบับนี้เริ่มเขียนตั้งแต่บ่ายแก่ๆ มาจบลงตรงนี้ตอนที่เข็มนาฬิกาล่วงเลยสู่วันใหม่
เมื่อลุกจากหน้าจอตรงนี้  น้าจูนจะกลับไปรื้อถุงโปสการ์ดที่ไม่ได้ส่งอีกครั้ง
และทำอะไรที่ควรจะทำเพื่อเป็นการไถ่โทษกับโปสการ์ดที่ไม่ได้ออกเดินทางพวกนั้น 

ราตรีสวัสดิ์จ้ะ

น้าจูน

 

Comment

Comment:

Tweet

ใช้คำเขียนสวยงามจังเลยค่ะ

#13 By เสื้อผ้าเด็ก (118.172.100.29) on 2011-06-08 10:26

สวัสดีครับ
เนื่องจากการหารูปหน้าปกหนังสือ นิกกับพิม
เลยต้องท่องเว็บแล้วผ่านมาเจอเว็บนี้เข้า
ขอเก็บไปลงไว้ใน favorite ที่บล็อกของตัวเองนะบ้างครับ
แล้วจะทยอยอ่านครับ ( :

#12 By ป.น. (58.8.231.202) on 2009-10-02 20:13

ชีวิต... พอมันหลายปีขึ้น

พี่ก็เริ่มฝึกทิ้ง ๆ ๆ ไปเรื่อย ๆ จ้ะจูน

big smile

#11 By Mrs. Holmes on 2009-06-25 10:33

สวัสดีค่ะน้าจูน

เคยอ่านบล๊อคของน้าจูนเมื่อซักสองปีที่แล้ว
ชอบจดหมาย ชอบวิธีการเขียน

เหตุสุดวิสัย ทำให้โลกแห่งความเป็นจริง กับ โลกไซเบอร์ แยกห่างออกจากกันไปเรื่อย ๆ

จนเราโคจรมาเจอกันอีกครั้ง
confused smile

เขียนต่อไปนะคะ
จะไม่ยอมให้เหตุสุดวิสัย มาแยก "โลก" สวย ๆ ออกไปอีกแล้วค่ะ

big smile

#10 By Aor (124.157.247.214) on 2009-06-19 21:24

มีจำนวนหนึ่งค่ะ
โปสการ์ดที่ไม่ได้ส่ง
แต่ไม่ได้อยู่รวมกัน

มักค้นเจอตามซอกสมุด หรืออะไรทำนองนั้น
บังเอิญเจอทีก็หยิบมาอ่านที

.

กับหน้าจอมึนงงนี้
เราก็พิมพ์จุดเหมือนกันค่ะ

#9 By มโนภาพ on 2009-06-16 21:01

แล้วเธอได้โปสการ์ดของฉันบ้างไหม



surprised smile

#8 By walk my own way ^^ on 2009-06-16 14:09

อ่า แก้ไขสำเร็จแระ

อันที่จริงคือการพิมพ์จุดไว้หนึ่งจุด
มันก็หายซะงั้น

เฮ้อ เข้าใจยากนะเนี่ยคอมพิวเตอร์
เราใช้ Firefox เปิดไม่เห็นว่าตัวหนังสือไปกองอยู่ฝั่งนึงนะคะ
ลองอีกดูด้วย ie (เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ใช้ ie เท่าไหร่แล้ว) ถึงเห็น
ว่าตัวหนังสือชิดไปด้านนึง

Firefox แสดงผลปกติ ทั้งตัวหนังสือ ทั้งรูป ในหน้าเอนทรีนี้

เราไม่ได้เขียนโปสการ์ดมานานกว่า 6 เดือนตั้งแต่ข้ามปีใหม่แล้ว
เวลากับอารมณ์มาไม่พร้อมกันสักที มีเวลาไม่มีอารมณ์ มีอารมณ์
ไม่มีเวลา .. แฮะๆ จริงๆ เหมือนเป็นข้อแก้ตัวนะ แต่ร้างลาเนิ่นนาน
มากเลย ทำไมใจไม่ค่อยฟูก็ไม่รู้

#6 By moodee on 2009-06-16 09:27

คิดว่าเป็นเพราะรูปที่เราใส่มันเล็ก (หมายถึงด้านความกว้างอะค่ะ) ก็เลยทำให้ตัวหนังสือมันไปกองอยู่ด้านเดียว ถ้าใส่รูป หรือ เพลง หรืออะไร (เช่นเส้นๆ) เป็นต้นให้ความกว้างของหน้ามันเพิ่มขึ้น จะทำให้ตัวหนังสือขยายตามไปด้วยนะ

(อ่านแล้วงงมั้ยอ่ะ ??)

ปล. ยังไม่ได้อ่านเลยอ่ะ เด๋วมาใหม่ ต้องใช้เวลา เพราะแค่คำว่า "กลิ่นฝนหอมฟุ้ง" ก็ทำเอาเราใจสั่นแล้วววว question big smile big smile

#5 By * I'm Gray~~ on 2009-06-16 08:47

แงๆ แก้ไม่เป็น
ไหงตัวหนังสือมันไปกองอยู่ข้างเดียวหนอ
ไปนอนแล้ว
confused smile

#3 By ดาวถัดมา on 2009-06-15 23:48

วันนี้คอมพิวเตอร์มันชอบกล
ขอเอากลับไปแก้ก่อนนะคะ

ประเดี๋ยวมาใหม่
แวะมารดน้ำให้ก่อนจ่ะ..

เดี๋ยวแวะมาอ่านฉบับสมบูรณ์อีกครั้งเน้อ..big smile big smile

#1 By 12345 on 2009-06-15 23:32