จดหมายถึงหนูนุ่น

สวัสดีนุ่น

หลังจากไม่สบาย น้าจูนก็ไม่ค่อยว่างเอาเสียเลย
ช่วงเทศกาลที่มีวันหยุดยาวๆนั้น เป็นห้วงเวลาแห่งการรำลึกอดีต
เพื่อนสมัยมัธยมของน้าจูนคบหากันเหนียวแน่น มักจะเดินทางกลับมาเมืองใหญ่
ยิ่งปีนี้มีงานแต่งงานของเพื่อนสนิทในกลุ่มช่วงวันหยุดยาว
เพื่อนก็ยิ่งพากันมาชุมนุมกันเยอะกว่างานเลี้ยงทุกๆครั้ง

กลุ่มเพื่อนสมัยมัธยมของน้าจูนเป็นผู้หญิง 7 คน
อันที่จริงอยากจะตั้งชื่อกลุ่มตัวเองว่าเจ็ดนางฟ้า

แต่ในความเป็นจริงแล้วน่าจะเป็นเจ็ดนางมารมากกว่า เอิ๊กๆ
เพราะน้าจูนกับเพื่อนๆอาจจะไม่เรียบร้อยนัก ติดจะเกเรและชวนกันสร้างความปั่นป่วนให้เพื่อนร่วมห้องมากกว่า

ในงานวันนี้ พวกเรามาชุมนุมกันไม่ครบเจ็ดนางมารแล้ว
เพื่อนคนหนึ่งใช้ชีวิตครอบครัวอยู่ที่อังกฤษกับสามีและลูกๆสองคน
เพื่อนอีกคนเป็นเภสัชกรเหมือนน้าจูน ติดเวรในช่วงวันหยุดยาว
เธอเป็นแบบนี้เสมอ ไม่พูดมากและมักจะรับผิดชอบการงานอย่างแข็งขัน เช่นไรก็เช่นนั้น
มีเรื่องตลกเรื่องหนึ่งที่น้าจูนมักจะยกขึ้นมาเล่าให้เพื่อนๆฟังเสมอว่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
เพื่อนๆที่แยกย้ายไปเรียนในคณะต่างๆ ล้วนแต่มีคะแนนเป็นอันดับหนึ่งของคณะเสมอ
ในขณะที่น้าจูนง่วนอยู่กับการเฝ้าชมพู่มะเหมี่ยวที่สุกแดงในบ้านพักอาจารย์ประจำหอพัก
เพื่อนเภสัชคนนี้ก็ทำคะแนนได้ในระดับต้นๆของคณะเช่นกัน

....จนเพื่อนน้าจูนบางคนในคณะถามว่าน้าจูนมาจากห้องเดียวกับเธอจริงหรือ

แต่น้าจูนไม่เคยนึกน้อยเนื้อต่ำใจหรือรู้สึกแย่ที่ถูกถามเช่นนั้นเลยนะ สำหรับน้าจูนแล้วโลกกว้างใหญ่นัก
และแม้ว่าไม่ใช่ที่หนึ่งแต่การเรียนของน้าจูนก็ไม่ขี้ริ้วขี้เหร่ ไม่เคยสอบตกต้องลงเรียนซ้ำสักวิชาเดียว
(เพราะน้าจูนมีคาถาที่ท่องไว้เวลาทำข้อสอบว่า ต้องไม่ตกๆ ตกต้องเรียนใหม่ เสียเวลาเล่นสนุก เอิ๊กๆ)
น้าจูนรักเพื่อนในกลุ่มคนนี้มาก เธอเป็นคนที่น่ารัก เอาใจใส่น้าจูนเสมอ
ไม่ว่าเวลาน้าจูนไม่สบาย เธอจะคอยมาดูแลให้กินยา หาข้าวปลาอาหารมาส่ง
วิชาไหนที่เห็นท่าว่าน้าจูนจะร่องแร่ง เช่น คณิตศาสตร์พื้นฐาน
เธอก็จะหมั่นเอาแบบฝึกหัดมาให้ทำ จับหลักที่ควรเข้าใจมาใส่สมองน้อยๆ ที่คิดแต่เรื่องไร้สาระของน้าจูน
และในที่สุดน้าจูนก็ผ่านวิชาคณิตศาสตร์พื้นฐานมาด้วยเกรด ซี

ท่ามความตกตะลึงของ 10 อันดับนับจากข้างหลังคนอื่นๆเมื่อประกาศคะแนนสอบกลางภาค
(และยังคิดเสมอมาจนบัดนี้ว่าใบปริญญาของน้าจูนครึ่งหนึ่งอาจจะเป็นของเธอและเพื่อนรูมเมทที่น่ารัก)

ดีแค่ไหนที่เรามีคนที่รักและเข้าใจ เช่นเพื่อนแบบเธอ

เพื่อนคนที่แต่งงานจบบัญชีจากธรรมศาสตร์ น้าจูนมักจะเขียนจดหมายถึงเธอเสมอเมื่ออยู่ไกลกัน
และเธอมักจะตอบมาว่า เธอหัวเราะลั่นโรงอาหารขณะอ่านจดหมาย
แต่เธอไม่อายสักนิด มันน่าภูมิใจออกที่มีเพื่อนเขียนจดหมายได้สนุกเช่นนี้

ในเช้าวันที่ต้องทำพิธีหมั้น เพื่อนที่มาถึงสงขลาก่อนตื่นกันแต่เช้าเพื่อไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้าสาวก่อนพิธี
ขณะที่เราไปถึงห้องเก็บตัว เจ้าสาวกำลังแต่งหน้าให้น้องสาวของตัวเองวุ่นวาย
ดูเพื่อนเหมือนไม่ใช่คนคนเดียวกันกับเพื่อนของเรา เมื่ออยู่ในชุดไทยสีงาช้างมีชายเชิงกรุยกรายชุดนั้น
ชุดที่เจ้าสาวบอกว่า เธอใส่สีขาวสะอาดก็จะยิ่งคล้ำ แล้วก็สั่งสอนเพื่อนโสดของเธอว่า

"ชุดสีงาช้างเริ่ดสุด"

ถ่ายรูปเล่นกัน ชวนกันคุยเรื่องสมัยเป็นนักเรียนมัธยม

เจ้าสาวเล่าเรื่องที่เธอจับตุ๊กแกเพราะเข้าใจว่ามันคือตุ๊กแกของเล่น
ช่วงเวลาที่จับตุ๊กแกแล้วมันอุ่นๆในมือนั้น น่าสยดสยองนัก แต่จะกรี๊ดก็เสียฟอร์มเกินไป
เลยได้แต่ทำหน้า "พี่เจ๋ง" ใส่บรรดาเด็กผู้ชายที่มองดูด้วยความตกตะลึง
เล่ามาถึงตอนนี้ขบวนขันหมากที่เจ้าบ่าวขึ้นมารับเจ้าสาวก็มาเคาะห้อง

เจ้าสาวนั่งหน้าสงบนิ่ง ส่วนเพื่อนๆเจ้าสาววิ่งพล่านเพราะวางของระเกะระกะและรื้อห้องไว้เพ่นพ่าน
เพื่อนคนหนึ่งสงสัย ว่าเจ้าสาวไม่ตื่นเต้นหรือ เธอหันมายิ้มเย็นแทนคำตอบ
....อาจจะรู้สึกเหมือนขณะที่มีตุ๊กแกเป็นๆอุ่นๆอยู่ในมือ หรือไม่ก็หัวในหยุดเต้นไปแล้ว

สิ่งที่น้าจูนมักจะสนใจที่สุดเมื่อไปงานแต่งงานของเพื่อนสนิทไม่ใช่มูลค่าสินสอดทองหมั้น
แต่มักจะสนใจว่า คนสองคนที่รักกันและก้าวเดินมาด้วยกันจนถึงพิธีมงคลสมรสนั้น
...เขาพบกันอย่างไร หากันเจออย่างไร และที่ว่ารักกันนั้น เขารักกันเพราะอะไร

แน่นอนว่าเจ้าสาวโดนสัมภาษณ์ยาวตั้งแต่บอกเพื่อนๆเรื่องกำลังจะแต่งงาน

ในฐานะที่เราเป็นเพื่อนสนิทกัน
และในฐานะที่เธอเป็นลำดับที่สามของเจ็ดนางมาร ที่จะก้าวล่วงเข้าสู่งานวิวาห์
...เราจึงทำการสัมภาษณ์กันยาวหนึ่งชั่วระยะอาหารเย็นมื้อใหญ่

เธอเล่าว่า พบกับเขาของเธอในขณะที่ทั้งสองคนทำงานในอาคารเดียวกัน
และเพราะที่ตั้งบริษัทของทั้งสองคนอยู่ในอาคารเดียวกัน จึงต้องใช้ลิฟท์ร่วมกัน
ชั่วระยะที่ลิฟท์เปิดออก เขาคนนั้นบอกว่า เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีดวงตาสวยมาก
...แล้วก็ไล่ถามกับใครบางคนที่ใส่ยูนิฟอร์มเดียวกับเธอว่า

"ใครกันนะ ผู้หญิงตาสวยคนนั้น"

"น้องใหม่ที่บริษัทชั้นเอง"

สำนักงานสองสำนักงานก็เกิดการนัดกินอาหารเที่ยงแบบไม่มีเทศกาล
เพื่อนน้าจูนก็รู้สึกว่ามันแปลกๆอยู่ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรกับผู้ชายคนหนึ่งที่พี่ที่สำนักงานแนะนำให้รู้จักกัน
ความสัมพันธ์ของคนสองคนค่อยก่อตัวช้าๆ เหมือนต้นไม้ที่ค่อยงอกงาม
และดำเนินมาจนเธอมาเกริ่นให้เพื่อนๆช่วยทำตัวว่างช่วงปีใหม่สักหน่อย

"แล้วพี่ต้อมบอกหรือเปล่าว่ารักเพราะอะไร"

เพื่อนน้าจูนยิ้มขันแล้วไม่ยอมตอบอะไร นั่นสินะ คนสองคนรักกันเพราะอะไรนะ

เพื่อนอีกคู่ เป็นเพื่อนที่น้าจูนรู้จักห่างๆสักหน่อย แต่เขาเป็นเพื่อนสนิทกับเพื่อนรักของน้าจูน
ผู้ชายตาตี่ๆที่ทำหน้าง่วงนอนตลอดเวลาเป็นเพื่อนที่เรียนพิเศษสมัยมัธยมต้น
ส่วนผู้หญิงนั้นน้าจูนไม่รู้จักหรอกเมื่อแรก ได้ยินข่าวแว่วมาจากเพื่อนอีกคนว่านิสัยน่ารักนัก
คนสองคนเจอกันในงานแต่งงานของเพื่อน แล้วก็สานสัมพันธ์มาจนถึงวันที่แต่งงาน
เสร็จจากงานแต่งงานเพื่อนคนแรก เพื่อนก็พากันไปหาที่นั่งคุยกันต่อที่ร้านอาหารริมทะเล
จนได้เห็นวิธีการที่คนสองคนดูแลกัน เห็นยิ้มน่ารักๆของเธอคนนั้น

น้าจูนก็รู้สึกว่าบางทีที่เขาว่ากันว่าเมื่อคนแต่งงานกันแล้วก็เหมือนคนคนเดียวกัน
...ไม่ใช่เพราะทะเบียนสมรสหรืองานแต่งงาน
แต่เพราะเขาจะกลายมาเป็นเพื่อนของเราอีกคน เราจะรู้สึกห่วงว่าตรงนั้นที่เธอนั่งฝนสาดหรือเปล่า
เธอน่ารักสมกับเพื่อนของน้าจูน
ผุ้ชายตาตี่ที่เพื่อนทุกคนๆลงความเห็นตรงกันว่าเป็นคนดีนัก

"แล้วโต้งขอติ้วแต่งงานยังไงอ่ะ"

"โต้งก็โทรไปถามว่าแม่หาฤกษ์ได้แล้ว ติ้วจะว่ายังไง"

อืม เพื่อนของน้าจูนก็ยังคงเป็นเพื่อนคนเดิม ทื่อๆ แต่จริงใจ

จนแล้วจนรอดหลังจากเพียรถามคนโน้นคนนี้ว่าพวกเขามาพบกันอย่างไร และทำไมถึงรักกัน
....น้าจูนก็ไม่ได้คำตอบที่น่าพึงพอใจ
ไม่สามารถตอบความสงสัยคำถามเรื่องความรักและความดีมีอยู่จริงหรือเปล่าในใจของน้าจูนได้
แล้วคนจะรักกันเพราะเพียงเขาหรือเธอคนนั้นเป็นดี หรืออันที่จริงแล้วมันเป็นเรื่องของความเหมาะสม
หรือเป็นเรื่องของสารเคมีในร่างกายที่เปลี่ยนแปลงคล้ายกับเวลาเรากินช็อกโกแล็ต
....เมื่อคนคนนั้นบอกว่าตัวเองกำลังมีความรัก

แต่สายตาที่เจ้าบ่าวในเช้านั้น ที่มองเพื่อนน้าจูนขณะยื่นมือมาให้จับเมื่อวันที่มารับตัวลงไปจากหอเก็บตัว
และสายตาที่เพื่อนคนใหม่ที่เราได้เป็นเพื่อนกันผ่านทางการแต่งงานกับเพื่อนของน้าจูน

มองดูคนรักของเขาและเธอ

บางที น้าจูนว่า คำตอบของความรัก คงต้องรับรู้กับในใจของคนสองคน.... ที่มีรัก

น่าเศร้าที่การทดลองเก็บข้อมูลของน้าจูน ไม่สามารถตีแผ่กระบวนการการเกิดความรักได้
และยังไม่สามารถหาเหตุผลมาอธิบายเหตุผลของการที่คนสองคนรักกันได้

แต่มีสิ่งหนึ่งที่น้าจูนสัมผัสได้จากแววตาของผู้คนที่มีรักนั้น
....อาจจะพอทำให้เชื่อได้ว่าบางที "ความรัก"อาจจะมีจริง

เพลงเพลงหนึ่งน้าจูนเคยฟังพูดถึงเรื่องความรักที่ไม่สามารถอธิบายไว้น่าฟัง
ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว น้าจูนเคยเชื่ออย่างจริงๆจังๆว่าเมื่อความรักถือกำเนิดขึ้นในใจ
..เราจะรู้สึกดังเช่นในเพลง อาจจะอยู่ๆก็เกิดผูกพันอย่างประหลาดกับใครบางคน
และโดยไม่สามารถหาเหตุผลอะไรมาอธิบายได้เลยว่า เพราะเหตุอันใดถึงรู้สึกเช่นนั้น

จนกระทั่งวันหนึ่งน้าจูนได้อ่านความเป็นมาของเพลงนี้จากหนังสือบางเล่ม
น้าจูนก็ยิ่งรู้สึกรักเพลงนี้ขึ้นมาอีกมากมาย
คนแต่งเพลงนี้ เป็นนักเขียนที่น้าจูนรู้สึกไปมากกว่าเขาคือนักเขียนคนโปรด
...อาจจะรู้สึกเหมือนเขาเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นลุง เป็นผู้ใหญ่
ที่มักจะหยิบบางมุมของโลกมาให้ชมและปล่อยให้เราคิดให้ตัดสินใจด้วยตัวเอง

น้าจูนอาจจะเคยเขียนถึง นักเขียนที่ชื่อประภาส ชลศรานนท์อยู่บ้าง
แต่นุ่นรู้ไหมว่านักเขียนนักแต่งเพลงคนนี้ เรียนจบสาขาสถาปัตย์ วิชาที่เรียนมาออกแบบอาคารบ้านเรือน
เมื่อได้รู้ครั้งแรก เขาก็เป็นแรงบันดาลใจให้น้าจูนคิดอยากเขียนอะไร
และรู้ว่าความรู้สึกนึกคิดที่อยากเป็นนักเขียนไม่ได้จบลงตรงวินาทีที่เราตกลงเรียนเภสัชศาสตร์หรอก

สำหรับเพลง "เพราะอะไร" ที่น้าจูนอยากหยิบมาให้นุ่นชมเนื้อเพลงวันนี้
มีความเป็นมาที่น่ารักนัก เมื่อวันหนึ่ง "พี่จิก"ประภาส ถามลูกชายว่า

"รักพ่อไหม"

"รัก"

"แล้วรักเพราะอะไรหรือ"

"ไม่รู้"

ใครบางคนเคยบอกกับน้าจูนว่าเด็กไม่โกหก ก็คงจะเป็นจริงเช่นนั้น
บางทีคำตอบของความรัก ไม่สามารถค้นคว้าออกมาได้ด้วยวิธีการใดๆ
...ไม่ว่าจะเป็นการทดลองโดยควบคุมตัวแปรไว้อย่างครบถ้วนหรือการเก็บข้อมูลปากเปล่าแบบย้อนหลังจากคู่รัก

แม้ว่าวันนี้ความรักอาจจะทำให้น้าจูนยังคงร้องไห้ซ้ำๆซากๆ เมื่อเพลงนี้แว่วมาเข้าหู
คำถามอย่างความรักมีจริงหรือเปล่าและจะมีสักครั้งหนึ่งไหมในชีวิตที่เราจะได้สัมผัสมัน
หรือจริงๆแล้ว เรื่องราวเหล่านั้นไม่เคยมีอยู่
ใครบางคนต้องการแค่มีใครสักคน และใครบางคนคิดเพียงว่ามันถึงเวลาที่จะมีครอบครัว

น่าขำที่น้าจูนก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องความรักหรอกนะ
....แม้ว่าจะอายุขนาดนี้และเขียนเรื่องรักมากมาย

หรือบางทีความรักเป็นเรื่องที่ไม่สามรถเข้าใจได้เลย

เพียงแค่"รู้สึก"เช่นนั้นเอง

สวัสดีปีใหม่นะจ๊ะนุ่น หวังว่าจะชอบเพลงที่คล้ายดังบทกวีเพลงนิ้
เพลงที่น้าจูนรักและยังคงไม่ละความพยายามที่จะตอบคำถามนั้น
....คำถามอย่าง "เพราะอะไร" ดังเช่นในเพลง

น้าจูน

เพราะอะไร

เนื้อร้อง ประภาส ชลศรานนท์
: ป้าง นครินทร์ กิ่งศักดิ์

เธอเคยถามกับฉัน ที่ฉันรักเธอ ว่าอยากจะรู้รักเพราะอะไร
กลับไปคิดไปค้น ใคร่ครวญมากมาย ไม่เจอ...คำตอบ
ที่ผ่านมานั้นไม่คิดอยากรู้ที่มา และไม่เคยหาเหตุผลใดๆ
แค่ตัวฉันเพียงรู้ ว่าเป็นสุขใจเมื่ออยู่เคียงกัน

* อาจจะฟังแล้วไร้เหตุผล ว่าสิ่งที่ทำให้คนรักกัน
หรือเป็นเพียงรอยยิ้ม รอยนั้นเมื่อวันแรกเจอ
หากจะหาเหตุผลสักคำ ว่าสิ่งที่ทำให้ฉันรักเธอ
นั่นเป็นเพราะตัวฉันมาเจอ เจอสิ่งดีงาม

( ซ้ำ * )
ตั้งแต่วันฉันพบเธอ ก็เจอแต่สิ่งดีงาม
ตั้งแต่วันฉันพบเธอ ได้เจอแต่สิ่งดีงาม

credit : notjusttv.exteen.com