จดหมายถึงหนูนุ่น

ความรู้สึกเช่นนั้นกระจ่างใสเหมือนน้ำที่ผุดขึ้นมาจากตาน้ำ
และมองไม่เห็นความหวาดกลัวใดในดวงตาที่มองกลับมาจากกระจกตรงหน้า

หยิบสีน้ำและสมุดวาดรูปเรื่อยเปื่อยของตัวเองใส่รถแล้วขับออกไปง่ายๆ ไม่คิดอะไรมากมาย
จำได้ว่าเช้าวันนั้น อากาศเย็นสบายเพราะย่างเข้าหน้าหนาวของทางภาคอีสาน
มีหมอกลงบางๆเรี่ย"ภูละออ" ภูเขาลูกเล็กๆตรงทางผ่าน
คำว่า ภู ในภาษาอีสานแปลว่า ภูเขา และ ละออ แปลว่าสวย
(และเนียง แปลว่า สาวน้อย "เนียงละออ" แปลว่าสาวสวย
...นอกนั้นจำไม่ค่อยได้แล้ว เพราะไม่ใช่คำเยินยอตัวเอง เอิ๊กๆ)

ภูละอองามสมชื่อจริงๆเมื่อแต่งกายด้วยชุดผ้าชีฟองบางเบาของละอองน้ำ

การเป็นคนของโรงพยาบาลมักจะได้สิทธิพิเศษนิดๆหน่อยๆ
นายทหารบางคนเคยข้ามมารักษาทางฝั่งไทยจำฉันได้และยิ้มทัก

"มาคนเดียวหรือครับคุณหมอ มาแต่เช้าเชียว"

ฉันรู้สึกขัดเขินทุกครั้งที่ถูกเรียกขานเช่นนี้ และพยายามชี้แจงเสมอว่าฉันเป็นเภสัชกร
แต่สำหรับที่นี่แล้ว นายแพทย์ คือ หมอใหญ่
พยาบาลและคนอื่นที่ทำงานในโรงพยาบาล คือ หมอ เช่นนั้นเอง
ร้านค้าตรงตีนเขาพระวิหารเริ่มทะยอยเปิดเพื่อต้อนรับนักท่องเที่ยว
ส่วนนักเดินทางระยะใกล้อย่างฉัน ต้องหยุดคุยกับแม่ค้าที่เกิดจำฉันได้ว่าทำงานที่โรงพยาบาล
นึกขำว่า การที่เป็นเภสัชกรตัวอ้วนๆในโรงพยาบาลทำให้คนที่เคยพบเห็นจำฉันได้ดีกระมัง

ฉันเพิ่งมีโอกาสเดินดูอะไรอย่างช้าๆก็คราวนี้เอง
นึกสงสารเขาพระวิหาร เพราะ ณ เวลาที่ฉันไปเดินชม เขาพระวิหารยังไม่ได้รับการบูรณะมากนัก
ร่องรอยของกระสุนปืนบนกำแพงประปรายไปทั่ว ตามคำบอกเล่าของพี่เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลเคยเล่าให้ฟัง
บอกว่าคือรอยกระสุนที่พวกทหารใช้กำแพงโบราณสถานเป็นเป้าทดลองปืน
และยังคงมีผู้ป่วยเป็นชาวบ้านที่เหยียบกับระเบิดระหว่างไปหาของป่าบริเวณนั้น เข้ามาที่โรงพยาบาลเป็นระยะๆ

น่าเศร้าที่ยังคงมีสงครามเกิดขึ้นที่นั่นที่นี่ แม้เราจะเรียนรู้แล้วก็ตามว่า สงครามไม่เคยให้อะไรกับใคร ไม่ว่าผู้ชนะหรือผู้แพ้

ฉันเพิ่งมองเห็นนางอัปสรารูปเล็กๆ ซ่อนอยู่ตามรอยสลักบนแผ่นหิน
เดินไปเดินมาพักใหญ่เพื่อเลือกมุมดีๆสำหรับวาดรูป
ควักสีน้ำตราม้าที่เป็นสีน้ำชนิดเดียวที่ฉันพอจะหาได้จากร้านขายเครื่องเขียนในอำเภอเล็กๆออกมาจากกระเป๋า
วาดไปและขำไป เพราะรู้สึกว่าตัวเองยิ่งวาดก็ยิ่งเละ
แต่สมุดวาดภาพพวกนี้ก็เหมือนสมุดบันทึกประจำวัน
...วาดคนเดียว ดูคนเดียว ช่างปะไร

การเดินทางไปเขาพระวิหารในความทรงจำของฉันเป็นแบบนั้นเอง
และพอแดดเริ่มจ้า นักท่องเที่ยวเริ่มทะยอยขึ้นมาจนคราคร่ำ
ก็ถึงเวลาที่ฉันจะได้กล่าวคำร่ำลากับเขาพระวิหารพอดี

ฉันชอบอารมณ์เช่นนั้น อารมณ์ที่เดินสวนทางกับคนอื่น
ในแววตาของคนที่กำลังไต่บันไดชันๆขึ้นมาตั้งคำถามกับฉันว่า
...บนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง มันสวยและคุ้มค่าพอที่จะเหนื่อยใช่ไหม
ฉันคิดว่าฉันได้ตอบคำถามเขาไปในสายตาที่มองตอบแล้ว

"ฉันมีความสุขดี ที่ได้ขึ้นไปบนนั้นค่ะ"

ค่อยๆขับรถไต่ลงมาช้าๆบนภูเขาที่ไม่สูงชันนัก

ขณะที่กำลังเขียนเอนทรี่นี้ ฉันกำลังทำบันทึกช่วยจำเพื่อไม่ให้ลืมอะไรๆในการเดินทางอย่างขมั่กเขม้น
ฉันกำลังจะเดินทางอีกครั้ง
และภาวนาให้เช้าวันพรุ่งนี้ ตัวฉันเองในกระจกมมองกลับด้วยแววตาเช่นเดียวกับวันนั้น
เช้าวันที่ฉันเดินทางไปเขาพระวิหาร ณ เวลาหมอกงาม

...แววตาที่แจ่มใสและไม่หวาดกลัว

ป.ล. ไม่แน่ใจว่าตอนนี้เขาพระวิหาร เปิดให้เข้าชมได้หรือยัง
จำได้ว่ามีระยะหนึ่ง ทางการเขมรปิดไม่ให้มีการเดินทางเข้าไปจากไทย

รูปนี้เมื่อสองวันก่อนจากกว๊านพะเยา มีรูปสวยมากมาย แต่ยังหาทางเอาลงไม่ได้ พระอาทิตย์กำลังลับเหลี่ยมเขา บัดนาวอยู่ศรีราชา ร้าน โต๊ะโอเลี้ยง