จดหมายถึงหนูนุ่น

สวัสดีนุ่น

เมื่อเช้าน้าจูนดูการ์ตูนหล่ะ ไม่แน่ใจว่าสมัยนี้เขาจะเรียกมันว่าอนิเมชั่นหรืออะไร
แต่สมัยน้าจูน เราเรียกรวมๆกันว่าการ์ตูน ฮาโตริ โดราเอม่อน เรียกว่าการ์ตูนทั้งหมด
...อืม สงสัยต้องไปทิ้งคำถามไว้ที่บล็อกของคนที่รู้เรื่องนี้มากๆเสียหน่อย ว่าเขาแบ่งแยกอย่างไร

น้าจูนหยิบ Spited Away มาดูซ้ำ เพราะเพื่อนของเราที่นี่คนหนึ่งเขียนถึงอนิเมชั่นเรื่องนี้เมื่อวันก่อน
ความรู้สึกในตอนแรกที่หยิบเรื่องนี้มาดูซ้ำก็เพราะคิดอยากเขียนความเห็นถึงเรื่องที่รักให้ดีๆ
เอาแผ่นหย่อนใส่ถาดของเครื่องคอมพิวเตอร์แล้วปล่อยให้มันหมุนไป
แล้วก็คิดได้ว่า เหตุผลแท้จริงที่เลือกหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาดู
คงไม่เพียงเพื่อทบทวนและเขียนความคิดเห็นถึง Spirited Away หรอก

บางที ในขณะนี้ น้าจูนอาจจะกำลังหิวเรื่องราวที่ปลอบประโลมจิตวิญญาณอยู่ก็เป็นได้

เคยไหมที่เราจะรู้สึกว่า หนังสือบางเล่ม หนังบางเรื่อง เพลงบางเพลง
หรืออาหารแค่บางอย่างของบางมือคนทำเท่านั้น
...ที่จะทำให้เรารู้สึกดีได้ ในวันที่รู้สึกป่วยไข้ไม่ว่าทางร่างกายหรือจิตใจ
จริงๆน้าจูนตั้งใจว่าจะไม่เสพข่าวสารให้มันมากนัก
เพราะเสพข้อมูลมากทีไร ให้เกิดอาการล้นปากล้นคอ ขมลิ้น
(และอยากกระทืบเท้าร้องกรี๊ดๆเมื่อได้ยินบางเพลงแล้วมีผู้ประกาศผลัดกันเข้ามาขึ้นต้นประโยคด้วยคำว่า "ประกาศ")
พยายามเสพหนังสือหวาน ที่หวานเจี๊ยบหวานจัดไร้สารอาหารใดๆก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้น

รู้สึกเหมือนเวลาครึ้มฟ้าในแบบที่ไม่แน่ใจว่าฝนจะตกหรือแดดจะออกกันแน่

ต้องขอบคุณเพื่อนคนน่ารักที่มักจะหาอนิเมชั่นดีๆที่ไม่อวกาศๆมาฝากบ่อยๆ
น้าจูนเป็นคนไม่ชอบหนังหรือการ์ตูนเกี่ยวกับอวกาศนัก
หากใครเซ้าซี้ถามเหตุผลมากจะบอกว่าสาเหตุเพราะไม่ชอบเรียนฟิสิกส์
...คนเจ้าเหตุผลจะค้อนเอาว่า มันเกี่ยวกันตรงไหนยะ
ก็เรื่องพวกนั้นทำให้ย้อนคิดไปถึงโจทย์ประเภท ยานเคลื่อนที่ด้วยความเร็วหนีแรงโน้มถ่วงของโลก
...ได้ข่าวว่า น้าจูนเคยตอบข้อสอบแบบอัตนัยไปว่า

"ยังไม่คิดจะเดินทางออกนอกโลกในเร็วๆนี้"

ยังดีที่อาจารย์แค่เรียกไปตักเตือน ยังไม่ให้เกรดศูนย์ อย่าริทำตามเชียวนะ
(คำว่าอวกาศน้าจูนขอยกเว้น Cantact ไว้สักเรื่อง หนังเรื่องนั้นน้าจูนว่าคือหนังรักที่เกี่ยวกับการเฝ้าดูดวงดาว)

น้าจูนเป็นคนรักความปลอดภัย ชอบทำอะไรเดิมๆเพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ที่"ผิดแผน"
จึงชอบหยิบหนังเดิมๆมาดูซ้ำเพราะมันคาดเดาได้ว่าเรื่องนี้จะไม่ทำให้เราผิดหวัง
หนังบางเรื่องดูแล้วก็รู้สึกเท่าเดิม หนังบางเรื่องดูแล้วก็รู้สึกน้อยลง
...หากแต่ Spirited Away มักจะทำให้รู้สึกเพิ่มขึ้นเสมอ ในทุกครั้งที่ดูซ้ำ

ไม่รู้ทำไมในครั้งนี้ Spirited Away ทำให้น้าจูนคิดถึง Alice in Wonderland
อาจจะเพราะรู้สึกถึงความเชื่อมโยงของรองเท้า ผู้คนที่ตามหาตัวตนที่สูญหาย

ในความเป็นจริงของชีวิต น้าจูนเป็นคนที่รู้สึกว่าตัวเองควรจะควบคุมทุกอย่างให้ได้
บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรรู้สึกแบบนั้นแบบนี้ ที่รู้สึกนั้นผิด ไม่ดี
แต่การบีบบังคับตัวเองนั้นเหน็ดเหนื่อยนัก เพื่อนบางคนบอกว่า

"คนนี่หว่า จะไม่ให้รู้สึกได้อย่างไร"

ยังจำความรู้สึกที่ต้องกัดริมฝีปากปากไว้ไม่ให้เสียงร้องไห้หลุดรอดออกมาได้
รู้สึกและบ่นพึมพำกับตัวเองว่าการเป็นคนเข้มเข็งนั้นทำไมยากเย็นนักนะ

อันที่จริงแล้ว นั่นเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดที่โลกไม่ได้สร้างมนุษย์มาให้สมบูรณ์แบบนัก
เพราะเช่นนั้นเราจึงเรียนรู้ที่จะสร้างห่วงขอเล็กๆเกี่ยวคล้องตัวเองเข้ากับคนอื่นๆรอบตัว
โลกกำลังสอนให้เรารู้จักเป็น"ผู้ให้"และ"ผู้รับ"
....ในบางวันที่ยากเกินไปกว่าจะข้ามผ่านไปเพียงลำพัง

เหมือนที่ เซน หลงไปในดินแดนแปลกประหลาด
เธอมีเรื่องราวที่ต้องฝ่าฟันมากต่อมาก
...แต่มิตรภาพเล็กๆของผู้คนที่รายรอบก็มากมายไปกว่านั้น

ภาพที่น้าจูนเลือกมา มาจากตอนที่เซนพยายามปกป้องฮากุอย่างสุดความสามารถ
เพื่อนใหม่ที่เธอปกป้องอย่างไม่กลัวเกรงสิ่งใดๆ ด้วยท่าทีอันประนีประนอม
เซนปกป้องฮากุไม่ใช่เพราะเขามีบุญคุณแต่เพราะเขาคือคนที่เธอรู้สึกว่าเขาคือเพื่อน
...ผู้บอกเล่าและแบ่งปัน

เราอาจจะไม่ต้องมีครบทุกสิ่งทุกอย่าง
เพราะจะหาสิ่งที่เราขาดได้ในคนที่ผ่านมาพบเจอ
แล้วผู้คนที่ผ่านพบเข้าในวิถีโคจรของกันและกัน
...จะค่อยๆสอนเราให้เติบโตไปด้วยกัน

น้าจูนพบคนแบบ"เซน" คนที่มองโลกด้วยสายตาซื่อตรง ใสสะอาด
และจะคว้าเราไว้ที่สุดปลายมือเมื่อคราวเราร่วงหล่น
คนแบบฮากุ ที่ผ่านเข้ามาโดยไม่คาดคิด แล้วกลับช่วยเหลืออะไรๆเรามากมาย
คนแบบผีไร้หน้า ที่ไม่รู้จะเอาอะไรมาแลกมิตรภาพ
...คนที่ผ่านเข้ามาเพื่อเรียนรู้การถักทอสายใยระหว่างผู้คนจากเรา
บางคนเป็นเพื่อนรักกันมาจนทุกวันนี้ บางคนน้าจูนก็เผลอทำเธอหล่นหายตรงกลางทาง

แม้เพียงเมื่อสักคนที่ไม่เคยรู้จักกันที่จอดรถให้เราขณะกำลังรอข้ามถนนในวันที่รู้สึกแย่ที่สุด
คนคนนั้นก็กลายเป็นคนที่หยิบยื่นให้มากมาย ทำให้เราหายใจได้ลึกๆและบอกกับตัวเองได้ว่า

"อะไรๆคงไม่เลวร้ายเกินไปหรอก"

และในความสัมพันธ์แล้ว เราไม่มีใครให้โดยตลอดและรับโดยตลอด
เราต่างก็ผลัดกันให้และผลัดกันรับ
ผลัดกันเป็น "เซน" เป็น "ฮากุ"ให้ชีวิตของแต่ละคน

วันนี้น้าจูนดู Spirtied Away ด้วยความสุขใจ
นึกถึงช่วงเวลาของเรื่องราวมากมายและผู้คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

เป็นเรื่องที่คิดอยากให้คนได้ดูกันเยอะๆและมีโอกาสหยิบมาดูซ้ำบ่อยๆ
แล้วจะได้รู้สึกถึงการ "เพิ่มขึ้น" ของเรื่องราวทั้งภายนอกและภายในเหมือนที่น้าจูนรู้สึก

น้าจูน

http://highwind.exteen.com/20060927/spirited-away