จดหมายถึงหนูนุ่น

สวัสดีจ๊ะ นุ่น

เพิ่งกลับจากไปอ่านบล็อกนุ่นมา แล้วอยากกรีดร้องว่า

"เอาปิดเทอมของน้าจูนคืนมานะ"

เมื่อครั้งน้าจูนเป็นเด็ก ชอบคิดอยากโตเป็นผู้ใหญ่ไวๆ
การเป็นผู้ใหญ่ในความคิดของน้าจูนในตอนนั้นมักจะหมายถึงการที่เข้านอนดึกได้โดยไม่มีใครบ่น
ไม่ต้องไปโรงเรียน ไม่ต้องเข้าห้องสอบและไว้ผมยาวได้
โตขึ้นมาอีกหน่อย เครื่องหมายของการเป็นผู้ใหญ่ในความคิดของน้าจูนมักจะเป็นอะไรที่แก่แดด
...อย่างการได้ทาลิปสติก ใส่รองเท้าส้นสูง ใส่ชุดสวยๆออกไปทำงาน
ท่าทางว่าการเป็นผู้ใหญ่ในความคิดของน้าจูนในวัยรุ่นตอนต้นจะจำมาจากนวนิยายหวานไหวที่ชอบอ่านนักหนา

แต่ถึงตอนนี้ จะเรียกว่าน้าจูนเป็นผู้ใหญ่แล้วกระมัง
...หากวัดตามมาตรฐานความคิดของตัวเองในตอนนั้น ตอนอายุราว 14 ปี

ตอนนี้ในตู้รองเท้ามีรองเท้าส้นสูงหลายสิบคู่
แต่เอาออกมาใส่เพียงปีละไม่กี่ครั้งเมื่อใส่ชุดสวยไปงานเท่านั้นเอง
มีลิปสติกหลายสิบแท่ง แต่ก็เลือกที่จะไม่ค่อยทาเสียมากกว่า
เพิ่งรื้อกระเป๋าเครื่องสำอางค์ออกมาดูเมื่อวันก่อนเพื่อคัดชิ้นที่หมดอายุทิ้งไป
หยิบแท่งนั้นแท่งนี้มาหมุนเปิดดู แล้วได้แต่ขำตัวเองว่า เราช่างเป็นคนที่ชอบทำอะไรแบบเดิมๆ
บรรดาลิปสติกหลายแท่งที่มี เมื่อป้ายดูตรงหลังมือแล้วสีมันแทบจะไม่ต่างกันเลย

แอบหัวเราะอีกหน่อยว่าท่าทางเราจะเป็นคนรักเดียวใจเดียวนะเนี่ย

เครื่องหมายของความเป็นผู้ใหญ่พวกนั้น
...ที่น้าจูนคิดเอาเองว่าบางทีมันอาจจะปิดบังเด็กตัวน้อยๆในตัวไว้ได้มิดชิด
แล้วจะสามารถแสดงเป็นผู้ใหญ่หลอกตาใครต่อใครได้จริงๆ
แต่สุดท้ายแล้วความเป็นผู้ใหญ่จริงๆช่างหนักหนา
...ขนาดรอยเคลือบของลิปสติกตรงริมฝีปาก ยังหนักเกินกว่าที่จะป้ายทา

การเป็นผู้ใหญ่สลับซับซ้อน
เราร้องไห้ยากขึ้น ไม่ใช่เพราะอวัยวะที่ทำงานเกี่ยวกับการหลั่งน้ำตาฝ่อไปตามอายุ
แต่อาจจะเพราะคำว่า "โตแล้ว ร้องไห้ก็อายเขา"

โชคดีที่น้าจูนเป็นคนช่างเก็บงำ
บรรดารถโดยสารที่จะพาเราย้อนกลับไปวัยเด็กจึงมีมากมาย
วันไหนเบื่อเป็นผู้ใหญ่นัก น้าจูนก็จะเอายานพาหนะเพื่อย้อนอดีต
ออกมาจากกล่องเหล็กกล่องใหญ่แล้วขับเคลื่อนมันไปในตัวหนังสือใต้แสงไฟอุ่นๆ

เรามองเห็นตัวเอง ณ เวลาขณะนั้น จากตัวหนังสือของคนอื่น
นั่นเป็นสิ่งมหัศจรรย์ ที่เราสามารถปั้นตัวเองในอดีตขึ้นมาในความคิดจากสายตาของคู่สนทนาทางอักษร
นอกจากจดหมายแล้ว อีกสิ่งที่น้าจูนหยิบมาดูบ่อยๆคือโปสการ์ดจากที่ต่างๆ

โปสการ์ดใบแรกๆในชีวิตคงเป็นช่วงที่น้าจูนเรียนชั้นมัธยมปลายกระมัง
ในตอนนั้น เพื่อนบางคนในห้องได้ทุนนักเรียนแลกเปลี่ยนไปใช้ชีวิตในต่างประเทศ
เพื่อนบางคนสอบชิงทุน กพ. และทุนคิงไปเรียนต่อในระดับปริญญาตรีที่ไกลๆ
และบางคนก็สอบเทียบล่วงหน้าเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัย
ในตอนนั้น น้าจูนกำลังคาบเกี่ยวกับการเป็นเด็กมัธยมปลายปีสุดท้ายและนักศึกษาปีหนึ่งในมหาวิทยาลัย
และรู้สึกว่าเพื่อนที่ไปอยู่ไกลๆ คงเหงาและคิดถึงบ้าน
จึงเอาจริงเอาจังกับการเขียนจดหมายยาวๆไปถึงเพื่อนๆที่สอบเทียบไปเรียนในมหาวิทยาลัย
และเพื่อนๆที่แยกย้ายไปเรียนที่ต่างประเทศ

น้าจูนจำไม่ได้จริงๆว่าตัวเองเขียนอะไรไปบ้าง น่าเสียดายที่ไม่ได้ลอกเก็บไว้
หากวาดภาพตัวเองในตอนนั้นจากตัวหนังสือของเพื่อนในส่วนที่น้าจูนเก็บไว้
น้าจูนในวันวานคงชอบเล่าเรื่องขำ ขนาดเพื่อนคนหนึ่งเขียนไว้ในจดหมายตอบว่า
เธอหัวเราะลั่นโรงอาหารศาลายาเมื่ออ่านจดหมายของน้าจูน
และโปสการ์ดบางใบก็บอกว่า

"ขอบคุณมากมายสำหรับจดหมายทุกฉบับที่เป็นกำลังใจที่วิเศษมาก"

โปสการ์ดใบนั้นส่งมาจาก Sanfrancisco และเป็นภาพ Quad หรือที่เรียนของ Stanford
และน้าจูนก็ถือโอกาสเอามาเป็นภาพประกอบจดหมายถึงนุ่นเสียหน่อย

เพื่อนออกตัวในตอนท้ายว่า "ขอโทษด้วยที่เราไม่ค่อยได้ตอบจดหมายจูน"
เมื่อหยิบมันออกมาอ่านซ้ำอีกครั้ง น้าจูนอยากบอกกับเธอในตอนนั้นว่า

บางทีสิ่งที่เราต้องการจากเขียนจดหมายหรือโปสการ์ดสักใบ ไม่ใช่จดหมายตอบจากปลายทางหรอกนะนุ่น
น้าจูนได้รับรอยยิ้มเรียบร้อยแล้วในตอนสุดท้ายที่จรดปลายปากกาเขียนคำลงท้าย
....รอยยิ้มที่เกิดจากความรู้สึกที่ว่า เพื่อนคงจะมีความสุขที่ได้อ่านจดหมายจากเรา

เมื่อไม่กี่วันก่อน เพื่อนคนเดียวกันกับที่ส่งโปสการ์ดใบนี้มาถึงน้าจูน
แวะมาเยี่ยมที่ร้านในโอกาสที่เธอกลับมาเยี่ยมบ้านที่เมืองไทย
ตอนนี้เธอสมรสและใช้ชีวิตอยู่ในต่างประเทศกับสามี
พวกเราชอบล้อเธอว่า เธอเป็นชิซูกะที่แต่งงานกับโนบิตะ
เพราะ"คนนั้น"ของเธอเป็น American Born Chinese หรือชาวอเมริกันเชื้อสายจีน
..ที่ใส่แว่น หน้าตาตี๋ๆ จนดูเหมือนโนบิตะในเรื่องโดราเอม่อน

เราคุยกันมากมายและกอดกันตอนน้าจูนเดินไปส่งเธอที่รถเพื่อกลับบ้าน
...ไม่รู้อีกเมื่อไหร่เราจะได้พบกันอีกครั้ง

มีเพียงโปสการ์ดใบนี้ในมือเท่านั้นที่ทำให้น้าจูนรู้สึกว่า
เธอไม่เคยจากน้าจูนไปไหนหรอก เธอคงยังอยู่กับน้าจูนตรงนี้เสมอในตัวอักษรของเธอ

ปิดเทอมแล้ว หากไม่รู้สึกว่าจดหมายเป็นเรื่องคร่ำครึนัก
น้าจูนว่านุ่นน่าจะลองเขียนจดหมายหาเพื่อนดูนะจ๊ะ

คิดถึง

น้าจูน