จดหมายถึงหนูนุ่น

สวัสดีจ๊ะ นุ่น

น้าจูนหายหน้าไปจากการเขียนจดหมายเสียหลายวัน
...ด้วยเหตุผลบางประการ เป็นเหตุผลทั้งทางเทคนิคและทาง humen error
คงเป็นช่วงซวนเซทางใจครั้งสุดท้ายก่อนจะหายดีอย่างสนิทแล้ว
และอาการปวดท้องก็มาเยี่ยมน้าจูนซ้ำอีกครั้ง แถมครั้งนี้มันสาหัสนัก
ชนิดที่ทำให้ความดันลดเหลือ 70/40 จากปกติ 120/80
แล้วในที่สุดน้าจูนก็หาคำตอบจากอาการป่วยไข้ได้ว่าไม่ใช่เพราะโรคกระเพาะอาหารอย่างที่เข้าใจ
แต่เป็นกลุ่มอาการของการแพ้ถั่วลิสงแบบหนึ่ง
เดิมน้าจูนสังเกตได้ว่า เมื่อทานอาหารจำพวกเนยถั่ว พวกหมูสะเต๊ะน้ำจิ้มถั่ว หรือก๋วยเตี๊ยวต้มยำใส่ถั่วป่น
แล้วมักจะไม่สบายท้องถึงปวดท้องอยู่เสมอๆ หากเลี่ยงได้ก็พยายามเลี่ยง
แต่ส่วนมากจะแพ้ความอยากกินแล้วไปทนทรมานเอาตอนหลังจากที่สุขปาก

เมื่อเช้าวันอาทิตย์นี้ แม่ของน้าจูนผู้พิสมัยการเดินตลาดนัด
กลับมาพร้อมถั่วลิสงต้ม แหม มันเพลินไม่หยอกนั่งแทะถั่วพลางดูโทรทัศน์พลาง
แล้วน้าจูนก็กินถั่วลิสงต้มทั้งถุงหมดคนเดียวด้วยความอร่อยปากแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน
หมายใจว่าให้มันเป็นอาหารเที่ยงที่เต็มไปด้วยสารอาหารอย่างไนโตรเจน
บางทีเราก็หาเหตุผลข้างๆคูๆทำอะไรที่รู้ทั้งรู้ว่าว่าจะนำปัญหาอะไรมาให้
แล้วน้าจูนก็เริ่มปวดท้องอาเจียน สามารถคุยกับเพื่อนทางโปรแกรมเจรจาได้ขาดๆหายๆ
และกลายเป็นปวดจนทนไม่ได้และต้องนำส่งโรงพยาบาลในที่สุด

หลังจากได้แก้ปวดเกร็งและยาทำให้กล้ามเนื้อคลายตัวที่มีฤทธิ์ง่วง
น้าจูนก็ตื่นขึ้นมากลางดึกในห้องสังเกตอาการของโรงพยาบาลและหายปวดท้องเป็นปลิดทิ้ง
ร่ำร้องอยากกลับบ้านเพราะคิดว่าที่โรงพยาบาลควรจะมีผีเยอะ
แต่โดนสกัดดาวรุ่งโดยแม่ที่เป็นพยาบาลเก่าให้อยู่ดูอาการแถมยังไม่มีปัญญาเอาเข็มน้ำเกลือออกเองอีกต่างหาก
ห้องสังเกตอาการในยามดึกของส่วนฉุกเฉินดูเงียบเหมือนในหนังเรื่องหลอน
(ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคนกลัวผีจัดอย่างน้าจูน
...จะชอบดูทำไมกันกับหนังผีๆแล้วยังดันจำได้ทุกฉากตอน)
ทันทีที่หมออนุญาติให้สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ น้าจูนก็รีบเผ่นกลับบ้าน
นั่งๆนอนๆได้ไม่นานก็รู้สึกว่ามนุษย์เราไม่สามารถนอนมากกว่า 12 ชั่วโมงต่อวันได้

วันนี้ได้นั่งหน้าจอแล้วคิดถึงเพลงบางเพลงที่เพื่อนบางคนทางหน้าจอเคยแนะให้ฟัง
บางครั้งเรารู้สึกเหมือนฝนตกในชีวิต
ฝนตกหนักในตอนที่เราไม่ต้องการและไม่มีร่มอยู่ในมือ
แถมบางทีฝนดันตกในตอนที่เราอยู่ในที่โล่งแจ้งร้างเงาไม้และกำลังหนาวสั่นอย่างที่สุดอีกต่างหาก
...แต่เราก็เรียนรู้ว่ามันจะผ่านพ้นไปในไม่นาน ไม่นานจริงๆ

และเพลงนี้ก็ให้ความรู้สึกดีแบบช่างเข้าใจชีวิต คล้ายบทกวีบทหนึ่งก็ว่าได้กระมัง
เป็นเพลงสากลที่น้าจูนรู้สึกชมในคำของเพลงที่ช่างเปรียบ
เพราะเมื่อเตียงนอนที่จะเป็นสถานที่พักใจเราในวันที่อ่อนล้าที่สุด
...ดันสั้นไปกว่าขาของเราที่จะเหยียดตัวนอนได้
มันจะรู้สึกแย่ขนาดไหนกันก็ไม่อาจรู้ได้นะ
เพราะน้าจูนเป็นคนตัวเตี้ยๆ จึงไม่เคยที่ขามันจะยาวเลยไปจากเตียงนอน
เคยแต่ต้องนั่งเก้าอี้ตัวที่มันไม่แข็งแรงในวันที่เหนื่อยมากๆเมื่อยขาสุดๆ มันให้ความรู้สึกแย่ๆเชียว
เพลงเก่าเพลงนี้ถูกนำมาร้องใหม่หลายครั้งนัก

ฉบับที่เอามาให้ฟังเป็นของ BJ Thomasจ๊ะ

ฟังแล้วร้องตาม หากเต้นระบำได้ก็จะดีนักนะ

เมื่อกำลังฝ่าสายฝนในชีวิต เราต้องการความรื่นเริงเยอะๆเพื่อที่จะให้ผ่านมันไปได้
ดูเหมือนหน้าฝนจะผ่านพ้นชีวิตน้าจูนไปแล้วกระมัง จึงยิ้มได้ทั้งปากและทั้งตาในตอนนี้

ชีวิตมีหลายฤดูนัก หากเรามัวแต่คร่ำครวญถึงวันเวลาที่ฝนพรำ
...เราคงอดยิ้มชื่นกับคืนวันหวานวับที่จะย่างเท้าก้าวเข้ามา

Cheer Up

น้าจูน

Raindrops keep falling on my head

Raindrops are falling on my head
and just like the guy who's feet are too big for his bed,
nothing seems to fit
those, raindrops are falling on my head,they keep falling

วันฝนพรำฉ่ำชื้นขื่นชีวิต
เหมือนมีเตียงกระจิดริดยามฝืดฝัน
เตียงเราสั้นขานั้นยาวคราวดึกงัน
ฝนเปียกฝันขวัญคว้างกลางทางไกล

so I just did me some talking to the sun,
and I said I didn't like the way he got things done,
sleeping on the job
those,
raindrops are falling on my head they keep falling

ฉันเงยหน้าหาตะวันตากฝันหอม
ใยไม่ยอมส่องแสง ณ แห่งไหน
กลับนิทราคราห้วงวันฉันถอนใจ
ฝนจึงไล่ฝันจึงล่มจมตะวัน

But there's one thing, I know
the blues they sent to greet me won't defeat me.
It won't be long 'till happiness steps up to greet me

แต่บางสิ่งที่ฉันรู้คู่เสมอ
แม้ขมปร่าบดเบลอตรงปลายฝัน
ล้วนผลัดพลัดเข้ามาให้ฝ่าฟัน
ไม่นานวันฝันหวานจะผ่านเยือน

Raindrops keep falling on my head
but that doesn't mean my eyes will soon be turning red.
Crying's not for me, cause
I'm never gonna stop the rain by complaining
because I'm free
nothing's worrying me
It won't be long till happiness steps up to greet me

จึงมิร่ำมิร้องเมื่อต้องฝน
มิพร่ำบ่นเพราะฟ้าบ่มด้วยคมเฝื่อน
มิอาจยั้งมิอาจหยุดเมื่อฝนเยือน
ยิ้มจะเปื้อนสุขจะปนเมื่อพ้นวาร