จดหมายถึงหนูนุ่น

สวัสดีนุ่น

ดังเช่นที่จั่วหัวไว้บนจดหมาย ...ผู้หญิงเลี้ยวซ้ายผู้ชายเลี้ยวขวา
ช่วงนี้น้าจูนกลับเข้าสู่โหมดดูหนังอีกครา
และหนังที่น้าจูนอยากพูดถึง คงมีใครเขียนถึงมาสักร้อยครั้งแล้วกระมัง
....ในช่องว่างของอากาศที่กว้างใหญ่แห่งนี้
แต่จะเป็นไรไปหากหนังเรื่องนี้ถูกเขียนถึงซ้ำอีกเป็นครั้งที่หนึ่งร้อยหนึ่ง

เรื่องมันอาจจะเริ่มตรงที่ว่า.....
เมื่อสองสามวันก่อน น้าจูนมีโอกาสได้ไปนอนเป็นเพื่อนเพื่อนสนิทที่มาประชุมที่หาดใหญ่
น้าจูนรักเวลาที่เราได้พูดคุย เดินจับมือกันไปไหนๆมากที่สุด
แล้วการจับจ่ายก็เริ่มขึ้นเหมือนนักวิ่งที่ออกตัวพร้อมเสียงนกหวีด
ไม่หรอก เราสองคนไม่ใช่นักซื้อมือฉกาจ
แต่การได้เดินเลือกดูแผ่นหนังและหนังสือก็เป็นกิจกรรมที่เราโปรดปรานที่จะทำร่วมกัน
น้าจูนได้หนังแผ่นทั้ง DVD และ VCD ที่อยากดูมาหลายเรื่องเชียว
น้าจูนใช้เวลาดูหนังทั้งหมดอยู่ราว 2 วัน
และทั้งที่ดูหนังติดต่อกันมานานขนาดนั้น
วันนี้น้าจูนก็อดไม่ได้ที่จะหยิบแผ่นหนังเรื่องเก่าบางเรื่องมาดูซ้ำอีกครั้ง

น้าจูนชอบหนังสือภาพประกอบตัวอักษรของ Jimmy Liao เป็นทุนเดิม
ใช่จ๊ะ ภาพประกอบตัวอักษรไม่ใช่ตัวอักษรและตกแต่งประกอบด้วยภาพ
เพราะหนังสือของ Jimmy Liao นั้น เต็มไปด้วยภาพและอธิบายด้วยตัวอักษรเพียงเล็กน้อย
...บางทีที่เขากำลังทำ คือนิทานสำหรับผู้ใหญ่ตัวโตๆก็เป็นได้
และ"ผู้หญิงเลี้ยวซ้าย ผู้ชายเลี้ยวขวา" มีพื้นฐานมาจากหนังสือภาพอย่าง"A chance of sunshine"ของเขา

เหตุผลที่น้าจูนหยิบหนังเรื่องนี้มาดูซ้ำ
หลังจากที่ไม่สามารถเห็นมันได้แม้กระทั่งภาพบนกล่องหนังมาระยะเวลาหนึ่ง
อาจจะเป็นหนทางเพื่อพิสูจน์ว่า ตัวเองดีขึ้นขนาดไหนแล้ว
...กระดูกปีกที่หักสมานติดเข้ากันดีหรือยัง จะบินได้อีกครั้งหรือเปล่า

น้าจูนชอบยุแม่ให้เล่าเรื่องการพบกันของพ่อกับแม่ครั้งแรกให้ฟังซ้ำแล้วซ้ำอีก
และชอบถามเพื่อนๆที่มีแฟนว่าพวกเขาเจอกันที่ไหน อย่างไร ทำไมจึงรักกัน
เพราะยังคงสงสัยในเรื่องของความรักอยู่เสมอ กระทั่งวันนี้ความสงสัยนั้นยังไม่คลายไปจากใจ
..แม้ว่าจะพยายามสรุปเอาเองว่า รักไม่มีอยู่จริงในโลก

พ่อกับแม่น้าจูนเป็นนักเรียนร่วมชั้นกันในสมัยมัธยม
แม่น้าจูนเป็นจอมเกเรที่เรียนเก่งและขึ้นชื่อกันว่าดุนัก
ส่วนพ่อเป็นเด็กเรียบร้อยๆที่ใจดีซื้อขนมให้แม่กินเสมอ
เมื่อแรกราวกับในนวนิยาย แม่น้าจูนไม่ชอบขี้หน้าพ่ออย่างมาก
เนื่องจากแม่ชวนเพื่อนในห้องหนีโรงเรียนไปกินมะพร้าวอ่อน
(กรุณานึกภาพโรงเรียนมัธยมกลางทุ่งนาป่าเขาในจังหวัดพัทลุงประกอบฉาก)
แต่พ่อที่กลับมาถึงห้องช้ากว่าเพื่อน กลับมาไม่ทันการโดดเรียนครั้งยิ่งใหญ่
ผลก็คือ แม่น้าจูนและเพื่อนคนอื่นๆในห้องโดนตีเพราะหนีโรงเรียน
แต่พ่อคนที่ยังเหลืออยู่ในห้องคนเดียวไม่โดนตี
พ่อน้าจูนบอกว่า พ่อมาไม่ทันนี่นา ถ้ามาทันคงไปด้วยกันกับเขาหรอก
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า น้าจูนเป็นคนเกเรเงียบและทำอะไรช้าๆอย่างนี้เหมือนใคร
(ดูสิ น้าจูนช่างเลือกเอาส่วนดีๆมาทั้งนั้น)
แล้วความรักของคนทั้งคู่ก็เติบโตงดงามเหมือนต้นไม้ มามากกว่า 30 ปี
ทุกวันนี้ พ่อน้าจูนยังคงทำกับข้าวให้แม่และลูกๆทานอยู่เสมอ
และแม่ยังคงดูแลพ่อ เป็นเพื่อนคู่คิดข้างตัวพ่อไม่มีเปลี่ยน

เพื่อนของน้าจูนเล่าว่า เธอเจอกับคุณสามีในที่ทำงาน
เธอชวนเขาคุยและหลงคิดไปว่าคือญาติห่างๆที่ตัวเองจำไม่ได้
เพราะเธอรู้สึกในแว่บแรกที่พบกันว่า เธอคุ้นหน้าเขาเหลือเกิน

อย่างนี้สามารถเรียกว่า "จำกันได้" หรือเปล่า
เป็นการตามหาและพบเจอของเงาและตัวตนที่พลัดหลงกันของคนที่เป็นคู่ใช่ไหม
...น้าจูนสงสัยนักว่าเรื่องเช่นนี้มีจริงหรือในโลก

มีบทกวีจากหนังสือภาษาโปลด์ที่นางเอกชอบนักหนา
และพยายามขอให้สำนักพิมพ์ที่เธอทำงานอยู่ตีพิมพ์หนังสือบทกวีที่ชื่อ "รักแรกพบ"เล่มนั้น
น้าจูนจดไว้และจำมันได้ขึ้นใจ ยกมาให้ฟังในส่วนท้าย

"...พวกเขาต่างจำกันไม่ได้
พวกเขาคงตะลึงงันหากรู้ว่า โชคชะตาเล่นตลกกับพวกตน
และอาจจะไม่ยินยอมพร้อมใจที่จะไปตามโชคชะตา
ดุจฟ้าเป็นใจเปิดโอกาสให้พวกเขาพบกัน
...แล้วก็ปิดโอกาสที่จะพบประสบพักต์
ฟ้าหัวเราะเยาะเย้ยเสียยิ่ง
ดุจผู้หญิงเลี้ยวซ้าย ผู้ชายเลี้ยวขวา ..."

ช่วงก่อนนี้ น้าจูนครุ่นคิดและพยายามค้นหาคำตอบเกี่ยวกับ"ความรัก"มากมาย
ใช้เวลาไปกับการอ่านหนังสือและดูหนังที่จะพาตัวเองให้พ้นจากอาการบาดเจ็บ
และใช้เวลาคงจะอีกประมาณอีกเท่าหนึ่งของเวลาที่ใช้รักษาใจหรือมากกว่านั้น
...ในการพยายามพาความเชื่อเรื่องความรักมีจริงกลับมา
น่าขันที่บางครั้งคนเราหมกมุ่นอยู่กับอวัยวะขนาดเล็กที่เรียกว่าหัวใจ
ทั้งที่มีเรื่องราวอีกมากมายให้ขบคิด
แต่เราก็ไม่อาจจะทำเรื่องอะไรเล็กน้อยได้เลย หากปราศจากความรัก

ความรักคงไม่ได้จำกัดไว้แค่เพียงผู้หญิงและผู้ชายหรอก
บางครั้งเราหลงลืม "ความรัก" บางความรักยิ่งใหญ่และเยือกเย็นนัก
อย่างความรักของแม่ ความรักของครอบครัว ความรักคนอื่นๆรอบตัวที่รักเรา
คงมีความรักอีกมากมายในโลกที่จะพาเรากลับมาจากหลุมดำแห่งความเศร้า
และที่สำคัญ เราต้องรักตัวเราเองให้มากพอที่จะยืนขึ้นมาใหม่
หากเรายืนได้แล้ว ยังมีความรักอีกมากมายนักที่รอจะยื่นมือให้เราคล้องแขนกันเดินต่อไป

ความรักครั้งแรกหอมหวาน จิบเบาๆแล้วมันหวานอมเปรี้ยวนิดๆ
เมื่อเราเติบโต เราจะไม่สามารถชิมความรักด้วยลิ้นแบบเดิมๆได้อีก
และเมื่อมันขม มันจะขมจนติดลิ้นจนไม่อยากจะชิมลองชิมอีก

อืม สงสัยน้าจูนต้องดื่มน้ำตามมากๆเสียแล้ว เผื่อจะหายขมลิ้น

และลองตามหาคำตอบที่คนค่อนโลกค้างคาในใจต่อไป

น้าจูน