จดหมายถึงหนูนุ่น

สวัสดีนุ่น

วันนี้น้าจูนตื่นแต่เช้าตรู่ ออกมาเดินเล่นในสวนรกๆหน้าบ้าน
รู้สึกดีที่เหมือนตามหาหัวใจที่ทำหล่นหายเจอ หลังจากทำหายบ่อยๆในช่วงนี้
สงสัยต้องเอาใส่กระเป๋ากระโปรงแล้วเอาหนังสติ๊กรัดจากข้างใน
..เหมือนเวลาเราทำกับเศษสตางค์ที่แม่ให้ไปโรงเรียนตอนเด็กๆไม่ให้หล่นหาย

ได้เดินดูต้นไม้แล้วนึกถึงคำพูดของเพื่อนบางคนที่บอกกับน้าจูนไว้ว่า

"...หัวใจไม่ใช่แก้วบางที่ตกแตกแล้วหมดหนทางแก้ไข
แต่เป็นต้นไม้ที่มีความหวังจะผลิกิ่งใหม่ได้เสมอแม้กิ่งก้านจะหักพังหลังพายุฝน"

คงจะจริงของเธอ ต้นไม้ในสวนสดชื่นหลังจากฝนเมื่อคืนที่ผ่านมา
จริงๆแล้วน้าจูนมีแผนในใจที่จะหารังนกที่สวนในบ้านมาประกวดกับ"หล่อน"
"หล่อน" เธอไปเจอรังนกในอดีตของขวัญที่เธอทำให้พี่ชาย
วันไหนที่สงขลาฝนตก ใจน้าจูนก็ห่วงนกของเธอไปเสียอย่างนั้น
พอเห็นเธอโผล่หน้ามาเรียกในโปรแกรมเจรจาทางตัวอักษร
คำถามจึงเป็น

"นกเป็นอะไร"

หลังจากหัวเราะขำความสงสัยของตัวเอง ให้นึกคุ้นกับเรื่องที่เกิด
แต่จำไม่ได้ว่าเคยอ่านเจอเรื่องคล้ายๆกันที่ไหน
เรื่องที่บ้านของ"ใคร"มีรังนกแล้วโดนเพื่อนๆกระหน่ำโทรมาถามถึงนกในรังเมื่อฝนฟ้าคะนอง
จนกระทั่งได้ยินชื่อหนังสือ"สวยสดและงดงาม"จากตัวอักษรของเพื่อนอีกคนเมื่อวานนี้
จึงไปค้นหนังสือของตัวเองมาอ่านซ้ำ
อ่ะฮ้า เจอแล้ว น้าจูนอ่านเรื่องที่คล้ายๆกันจากปลายปากกาของ 'ปราย พันแสง นี่เอง

จำได้ว่าตอนน้าจูนจะซื้อหนังสือเล่มนี้ เพื่อนน้าจูนที่ไปด้วยกันท้วงว่า
...หนังสือเล่มนี้รวมเรื่องที่น้าจูนมีแล้วในเล่มอื่นๆ

"ช่างชั้น นี่มันรวมเรื่องต้นไม้โดยเฉพาะเลยนะแก"

"กะเดี๋ยวแกก็จะหอบหิ้วชั้นไปร้านต้นไม้อีกสิ
ชั้นอายคน คราวก่อนแกไปถามซื้อต้นพวงชมพู พอเขาถามแกว่าเอาแบบไหน
แกก็บอกเค้าว่า เอาแบบที่เมล็ดเป็นรูปหัวใจ"

"ช่างชั้น ชั้นชอบของชั้น"

หากเขาจะยกให้น้าจูนเป็นช่างอะไรสักอย่าง น้าจูนคงเป็น"ช่างชั้น"
น้าจูนออกจะชอบเธอเป็นพิเศษ
แอบรักนักเขียนอย่างปรายอยู่ห่างๆ
ไม่ค่อยนึกใฝ่ฝันว่าจะต้องไปพบตัวจริงของเธอให้ได้
น้าจูนมีหนังสือของเธอไปทุกเล่ม จนเริ่มคุ้นว่าเธอคือ จ่าแจ๋ว นั่นเอง

แม้แต่บล็อก"ฉันรักจดหมายรัก"ก็ได้แรงบันดาลใจมาจากหนังสืออย่าง"จดหมายรัก"ของเธอ

เมื่อคืนที่น้าจูนคิดว่ามันคงจะไม่ดีนัก กลับผ่านไปง่ายดายพร้อมกับหนังสือเล่มนี้
และตื่นมาดูต้นไม้ดอกไม้ในสวนแต่เช้าตรู่ชนิดหมาที่บ้านยังประหลาดใจ

น้าจูนชอบต้นไม้ แต่เป็นคนชนิดที่เรียกว่า"คนมือร้อน"
ปลูกอะไร มันจะแคระแกร่นไปหมด
(อันที่จริงมันอาจจะเป็นข้ออ้างที่จะหาต้นไม้มาใส่บ้านโดยปัดภาระการดูแลไปให้พ่อ
...ที่น้าจูนมัดมือชกยกตำแหน่ง"คนมือเย็น"ประจำบ้านให้)
ที่บ้านมีต้นไม้ที่น้าจูนชอบหามากองๆไว้จนพ่ออดรนทนไม่ได้เอาไปลงดินให้เต็มไปหมด
สำรวจดูว่าตัวเองมีต้นไม้เหมือนในหนังสือ"สวยสดและงดงาม"ครบหรือยัง
นกที่บ้านน้าจูนท่าทางจะฉลาดและเจ้าเล่ห์ พากันไปรังกันที่สูงๆ
...ทำให้น้าจูนอดขึ้นไปแอบดูลูกนกอย่าง"หล่อน"

ช่วงเช้านี้ทั้งเช้า น้าจูนหมดเวลาไปกับการทบทวนความรู้เรื่องพฤกษศาสตร์ของตัวเอง
เพิ่งนึกออกว่าตัวเองชอบวิชาอย่างเภสัชเวทย์และเภสัชพฤกษศาสตร์แค่ไหน
เราเรียนเรื่องต้นไม้ตั้งแต่ส่วนประกอบของพืช
ภาษาละตินที่เป็นชื่อของสกุล วงศ์ ล้วนแต่มีความหมายทั้งสิ้น
พืชแต่ละชนิดจะมีชื่อวิทยาศาสตร์เป็นของตัวเองและไม่ซ้ำซ้อนกันเลย
และชื่อวิทศาสตร์ก็คล้ายกับชื่อคน ที่มีชื่อและนามสกุล
บางทีน้าจูนคิดว่ามันเหมือนภาษาในบทกวี อย่าง หทัยแปลว่าใจ กรแปลว่ามือ
...ภาษาในชื่อวิทยาศาสตร์ก็เป็นเช่นนั้น
อย่างเช่น alba แปลว่า ขาว indica แปลว่า อินเดีย
เราจะแอบรู้จากชื่อนิดหน่อยว่าพืชพบที่ไหน มีสีอย่างไร
แถมการเขียนชื่อวิทยาศาสตร์เป็นไปอย่างมีระเบียบแบบแผน
ใช้ตัวเอียงสวยงามแบบที่น้าจูนชอบ

ฟังๆดูเหมือนจะน่าเบื่อ แต่เป็นวิชาที่น้าจูนขยันเรียนมากที่สุด
บางวันเราจะได้ไปเดินเล่นในสวนสมุนไพรเล็กๆข้างคณะ
...ดูต้นไม้ที่มีชื่อเรียกเล่นว่า"ลิ้นฟ้า"เพราะต้นสูงใหญ่จนเกือบถึงฟ้ากระมัง
เมล็ดของมันที่ดูเหมือนลิ้นสีขาวและเป็นเมล็ดชนิดพิเศษที่พามันบินไปได้ไกลๆ
และในสวนสมุนไพรก็มีผลไม้ที่นักศึกษาหมายปองอย่างชมพู่มะเหมี่ยว
บางทีก็อุตส่าห์ปีนขึ้นไปเก็บทั้งๆที่ใส่กระโปรง แม้ชมพู่มะเหมี่ยวยังไม่สุกเต็มที่
...แต่ผลไม้ต้องห้ามดูหอมหวานเสมอในความคิด
มันจึงโดนแอบเก็บมากินให้ขมให้ฝาดเสียอย่างนั้น
ให้สมกับที่ลอยหน้าลอยตาอวดพวกเราในชั่วโมงเรียนดีนัก

น้าจูนได้เห็นการใช้งานจริงๆของสมุนไพรในวิชา Traditional Medicine
โดยอาจารย์ปล่อยให้เราคิด วางแผนและนำไปใช้จริงๆ
และเห็นว่ามันก่อประโยชน์ให้ผู้ที่ได้รับจริงๆ เราต้องทั้งอธิบายให้ผู้ใช้เข้าใจ
ปรับสูตร เตรียมสูตรยาใหม่ และไปสำรวจผลการใช้อีกครั้ง
เป็นการผนวกกันทั้งศาสตร์และศิลป์
และวิชาเลือกเล็กๆวิชานี้
ทำให้น้าจูนมองเห็นความงามความงามในชีวิตของวิชาชีพ
ที่บางครั้งเกิดจากที่เราได้เป็นผู้ให้และการได้รัก
...ไม่ใช่เพียงเป็นผู้รับและการถูกรักหรอก

น้าจูนคิดเสมอว่า
ในศิลปศาสตร์มีวิทยาศาสตร์และในวิทยาศาสตร์ก็มีศิลปศาสตร์
โลกไม่สามารถแบ่งแยกศาสตร์ทั้งสองชนิดได้อย่างชัดเจนหรอก
และหนังสือเล็กๆบางเล่ม
...ที่น้าจูนไม่เคยคิดว่าจะกลายร่างเป็นเรือยางขนาดใหญ่ในคืนหนึ่ง
จะพาเราล่องราตรีและหลับไหลได้อย่างง่ายดายกว่าที่คิด

อยากให้นุ่นได้อ่านหนังสือเล่มนี้
...แล้วนุ่นจะชอบหนังสือเล่มนี้และคิดอยากหาเล่มอื่นๆของเธอมาอ่าน

น้าจูน