จดหมายถึงหนูนุ่น

บางครั้งเวลาความรักเล่นตลกกับฉัน
ฉันก็จะบ่นกับเพื่อนเสมอว่า โลกนี้น่าจะมีแต่ผู้หญิง
...ผู้ชายใจร้ายควรจะหมดไปจากโลก อะไรอย่างนั้น

หรือไม่เราก็สร้างกำแพงและอยู่กันข้างในกำแพงที่ปลอดภัย
พอโลกมีแต่ผู้หญิง เราก็จะได้ไม่ต้องผอมมาก
ไม่ต้องแต่งหน้า ไม่ต้องยืดผม ไม่ต้องผิวขาว
ไม่ต้องทำอย่างโน้นอย่างนี้เพื่อให้เขามารัก ให้เขาพอใจ

ชีวิตของโลกที่เต็มไปด้วยผู้หญิงคงสงบสุข
ไม่มีสงคราม ไม่มีอาวุธ ไม่มีการข่มขืน
ไม่มีฟุตบอลและชนผู้ชื่นชอบฟุตบอลหัวปักหัวปำ

แต่เอาเข้าจริงๆฉันก็ยังคิดถึงโลกที่มีผู้ชายอยู่ดี

คิดถึงอาการหัวใจสั่นไหวเวลามีคนที่แอบชอบมายืนใกล้ๆ
คิดถึงแผนการณ์ที่ฉันกับเพื่อนเฝ้าคิดเป็นสัปดาห์ๆ
...เพียงเพื่อ"ทำแผน"เล็กๆให้เพื่อนฉันกับคนที่เธอชอบพบกันอย่างบังเอิญที่สุด
คิดถึงคนที่ปอกกุ้งให้ฉันกินได้โดยไม่คิดว่ามันจะเหม็นคาวติดมือ
คิดถึงอารมณ์ตอนเดินเล่นเงียบๆแล้วปล่อยให้หัวใจคุยกัน

คิดถึงเพื่อนผู้ชายที่คอยช่วยถือของหนักๆให้ฉันโดยไม่ต้องเอ่ยปากร้องขอ
คิดถึงคนที่จะรับโทรศัพท์เสมอไม่ว่าเราจะโทรไปหาเมื่อไหร่
เพื่อปรึกษาปัญหาชีวิตรักบ้าๆบอๆของตัวเอง และสลัดเขาไปจากความคิดเมื่อมีความสุข

คิดถึงพ่อฉันที่ทำกับข้าวเก่งและรีดเสื้อให้ฉันใส่ไปโรงเรียนจนจบมัธยมปลาย
(สาเหตุที่พ่อต้องรีดเสื้อให้เอง เพราะฉันรีดเสื้อไม่เก่ง
...แขนเสื้อจีบเป็นแขนเสื้อตุ๊กตาบาบี้จากหกจีบอาจจะมีสัก 12 จีบเมื่อฉันรีดเอง
พ่อกลัวลูกสาวจะอายคนที่ใส่เสื้อแขนมีจีบลายพร้อย)

คิดถึงน้องชายที่ถอดรองเท้าแตะของตัวเองให้ฉันใส่
...เมื่อฉันรองเท้ากัดวันรับปริญญา
แล้วตัวเองก็เดินเท้าเปล่าหิ้วรองเท้าคัตชูส้นสูงตามฉันไปทั่วมหาวิทยาลัย

แม้ว่าบางครั้ง

ผู้ชายบางคนจะทำให้ฉันนอนน้ำตาไหลทั้งคืน
...โดยไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวอะไรกับฉันเลย
ผู้ชายบางคนทำเพื่อนฉันอกหักแทบเป็นแทบตาย
ทั้งๆเธอช่างน่ารักและเข้าอกเข้าใจคนอื่นออกอย่างนั้น
ผู้ชายบางคนบอกกับฉันว่า "ไม่มีผมคุณก็อยู่ได้"
(แล้วใครจะปอกกุ้งให้ฉันกินคะ หัดให้เสียนิสัยแล้วจากไปอย่างนั้น
ออ แล้วฉันก็ยังปอกสัปปะรดกับระกำ กินเองไม่เป็นอีกต่างหาก)

พ่อฉันที่บ่นตลอดระยะทางที่นั่งในรถอยู่ข้างๆฉันที่เป็นคนขับ
ดูรถซ้ายหรือยัง ดูรถขวาหรือยัง เห็นหรือยังว่าหลังมีรถมา
ซ้ายไปแล้ว ชิดเกาะกลางไป จะเลี้ยวแล้วทำไมยังไม่เข้าเลน
คิดว่าถ้าฉันตาบอด....คงจะยังขับรถได้อยู่เมื่อมีพ่อนั่งข้างๆ
พ่อที่ขี้บ่น ชอบไล่ให้ไปเปลี่ยนเสื้อที่มันคอลึกไป
และบ่นเมื่อฉันกินข้าวไม่เป็นเวลาราวอายุไม่เคยเกิน 9 ขวบสักที

น้องชายจอมเกเรและวิ่งไม่ค่อยตรงลู่ของฉัน
มักจะทำให้ฉันกับที่บ้านอกสั่นขวัญแขวนตลอดเวลา
..ด้วยคะแนนเรี่ยๆพื้นในมหาวิทยาลัย
และกิจกรรมนอกหลักสูตรต่างๆ ที่ล้วนทำให้พวกเราหายใจได้ไม่ทั่วท้องนักเสมอ

บางครั้งผู้ชายอาจจะไม่น่ารัก
...แต่ฉันก็เกลียดพวกเขาไม่ลง อาจจะแค่หมั่นไส้
อยากเหน็บแนมนิดหน่อยแต่ไม่เคยคิดให้พวกเขาหายไปจากโลก

และเมื่อกดกำแพงลงให้ต่ำลงอีก มองออกไปกว้างๆ
เราจะมองเห็นว่า เพศเป็นเพียงภาชนะบรรจุ
และผู้คนนั้นล้วนหลากหลาย ไม่เหมือนกันในสักคนเดียว
เพียงแต่ในช่องให้กรอกเพศชอบให้เราเลือกเท่านั้นเอง

บางทีฉันว่าในช่องระบุเพศของเราควรจะเป็นคำถามปลายเปิด
ฉันจะได้เขียนลงไปได้ว่า

"ฉันอยู่ในภาชนะเพศหญิงที่เผลอไม่ได้ จะสร้างเปลือกแข็งมาหุ้มตัว
บางครั้งส่วนผสมชายๆในภาชนะเพศหญิงของฉันทำให้ชอบแอบมองสาวแก้มขาวๆ
แต่บางครั้งส่วนผสมหญิงๆของฉันก็ชอบอะไรแปลกๆ
...อย่างผู้ชายที่ใส่แว่น หรือร้องเพลงร็อค"

โลกกว้างกว่ากว้าง
ใครจะรู้ว่าต่อไปเราอาจจะมีครอบครัวในรูปแบบใหม่ๆ
ที่มากเกินไปกว่าถูกกำหนดในระบอบของสังคม

อาจจะเป็นคนที่ถูกคอกันมาอยูร่วมกัน
คุยกันบนโต๊ะอาหารในยามเช้า แล้วแยกย้ายกันไปทำงาน
และกลับมาร่วมโต๊ะอาหารกันในตอนเย็น
ถ้าฉันไม่ชอบปอกกุ้งกินเอง
...อาจจะมีใครสักคนบนโต๊ะ อนุเคราะห์ทำให้
แล้วฉันจะทำขนมปังทำมืออบเองหอมๆให้เป็นการตอบแทน

เมื่อโลกนี้ไม่มีกำแพง

ป.ล. ขอบคุณเบน สำหรับเพลงจ๊ะ